De eerste keer dat ik hier les ging geven. YES!! Ik ging er voor gaan, had alles tot in de puntjes voorbereid (mijn werkblaadjes waren geschreven, voor elke leerling 1 want we zijn in Afrika). Didactisch perfect in orde, alle punten van de Arteveldehogeschool te Gent.
Niet dus!!! Ik moest echt van nul beginnen. Toen ik stiften uitdeelde wisten ze zelfs niet hoe dat werkte. Er begon een kind te huilen: ‘mon papier est vert’ Ik had me eventjes mispakt. Maar heb me ondertussen ook al herpakt!
Ja ze bestaan hier ook! Het was woensdag morgen ‘matinée culturelle’, in het thema van het fête de jeunesse. Ik was daar om 8.00 (zoals afgesproken, maar ben ondertussen gewoon om een kwartier te wachten). De leerkrachten sijpelden binnen, maar om 10.00 was er nog geen enkele leerling, dat is dus twee uren dat ik gewacht heb. Ik moest het eten klaarmaken en kan niet werken met dat gasvuur hier, gelukkig schoot er niets in brand, al heeft het niet veel gescheeld. Op de koop toe zat mijn arm vol mieren tijdens het koken en had ik voor een mega afwas gezorgd. Goed bezig! Maar we herpakken ons, alles wordt beter. De Afrikaanse baaldagen, het is ook eens een ervaring eh…
Wow, wat een Afrikaanse ervaring. De defilé, het samen eten met de collega’s en daarna een feestje gaan bouwen met de collega’s, mijn eerste Afrikaanse pintje (alhoewel 60cl, dat kan eens tellen eh).
De defilé was echt indrukwekkend, zeker 5 scholen en allemaal mooi in rijtjes van 5, 10 rijen van vijf per vierkant.
Samen eten met de collega’s voelde in het begin onwennig. Zeker als ik een tweede portie kreeg (zonder dat het me gevraagd was, van heel zwaar eten), omdat ik de nieuwe collega was. Steken duwen proppen, maar heel erg lekker.
Een dansfeestje, iedereen wil met me dansen, zeker de (toen toch wel wat aangeschoten) mannelijke collega’s. Wat een enthousiasme, wat een ambiance. Heerlijk, Afrikaanse feestjes!! De volgende dag is er geen les, jah… iedereen zit met een kater van het feest… een dagje vrij, kan geen kwaad zeker.
Ik wandelde voorbij de school, daar word ik altijd een beetje vrolijk van. Overal hoor je ritmisch geklap en hoor je uitbundig ‘moi monsieur’ roepen. Ik krijg daar een warm gevoel van. Ook al is het onderwijs hier slecht, de kinderen komen graag naar school, dat is belangrijk.
In het eerste leerjaar, zag ik zaken die deze gevoelens een beetje in de war stuurden. Als de leerlingen iets goed deden, werd er ritmisch geklapt, maar als de leerlingen iets niet weten, wordt er blijkbaar met een rubber op hun rug geslagen. Ik was er niet goed van.
Dit is dus de tegenstelling van de Afrikaanse school. Overal ritmisch geklap en enthousiast geroep, maar op de bureau van elke leerkracht een stuk rubber… een wrang gevoel krijg je bij zo iets.
Er is een meisje van 11 jaar dat niet kan lezen en schrijven. De directie heeft de hulp van de zusters ingeroepen. Het was mijn taak om te onderzoeken of dat kind in staat was te leren. Als het antwoord positief was, mocht ik haar begeleiden. Ik deed verschillende spelletjes met het kind, en natuurlijk, was het kind in staat om te leren. Ze was stil, maar bloeide open doorheen onze activiteit.
Nu speel ik met haar memorie en doe ik nog motorische oefeningen om de schrijfbeweging aan te leren. Ze gaat snel vooruit. Ik denk dat ik snel aan de letters ga kunnen beginnen… Ik ga een pennenzakje voor haar maken met wat stiften en potloden in. Ik ga haar ook een schriftje kopen. Zo leert ze ook de attitude van haar schoolgerief mee te nemen…
Soeur Michelle, een van de zusters begeleidt een kinderkoor. Zaterdagavond was er een optreden. Dit wouden we echt voor geen geld missen. Afrikaanse koren zijn ZALIG… niet alleen het kinderkoor zong en danste fantastisch, maar ook andere koren… Wat opviel was dat de koorleider de maat niet sloeg, hij danste de maat! Ze zongen religieuze liederen, met kracht, met overtuiging. Het ging over de muziek, het geloof, niet over de prestatie… het was gepassioneerd, fantastisch, tranen in de ogen! Echt heerlijk.
een klasje
Mijn nieuwe taak lijkt me leuker dan mijn oorspronkelijke taak. Er zijn heel veel leerlingen die de kleuterschool niet gevolgd hebben. Die hebben een grote achterstand opgelopen voor ze aan het eerste leerjaar beginnen. Deze leerlingen ga ik begeleiden in hun proces van het aanvankelijk schrijven. Dat lijkt me leuk, motorische oefeningen met krijt op de grond, letters aanleren, letters inoefenen,… Ik kijk uit om eraan te beginnen… maandag.
Op maandag ging ik mijn eerste les geven. Aanvankelijk schrijven en aanvankelijk lezen voor kinderen die het echt nodig hebben. Ik keek er echt naar uit.
Toen ik de kinderen hun voorkennis testte, stelde ik vast dat alle kinderen wel konden lezen en schrijven. Oei… wat doe ik dan nog? Ik ging om verduidelijking vragen bij de leerkrachten en die wisten mij te vertellen dat ze de leerlingen aangeduid hadden die heel veel fouten schrijven en slechte punten hadden op hun toetsen voor lezen. Ik heb dan maar eens mijn taak duidelijk uitgelegd. De zoektocht naar een nieuwe taak is begonnen… het was een teleurstelling, maar het zal dan nog zo deugd doen als ik er echt aan kan beginnen.
krap in de taxi
een sfeerbeeld
De zaterdag is onze vrije dag. Dan kunnen wij op stap. We kozen ervoor om eerst een beetje in de buurt te blijven, maar later zullen we wel eens een stapje verder gaan. Laura en ik gingen Ombessa ontdekken. In de reisgids van Kameroen stond dat het de stad is van de het fruit. La ville du fruit… Er zouden heel wat ananasplantages zijn. We waren benieuwd. De weg naar Ombessa was al een avontuur op zich. We zouden voor de eerste keer alleen een taxi nemen. Soeur Ionanna had ons gezegd waar we een taxi voiture kunnen nemen: aan de supermarkt van Bafia. Geen probleem dat wisten we zijn en daar kunnen we te voet naar toe. We zouden ondertussen van de gelegenheid gebruik maken om een fles water te kopen. Aan de supermarkt zochten we en vroegen we de weg. Blijkbaar moet je een taxi voiture aan de markt van Bafia nemen. Dat was wel nog een eindje stappen, dus besloten we om een taxi moto te nemen naar deze plaats. Keuze genoeg, ze staan echt overal en ze staan ook allemaal te springen om een blanke mee te nemen. Dus geen probleem. Uiteindelijk geraakten we met een taxi voiture in Ombessa. We zaten comfortabel en betaalden 5 000 CFA (dat is minder dan 10 euro). Ombessa was heel erg mooi. We liepen door het bos. We werden wel veel aangesproken door de mensen. Wat ga je doen? Wil je een foto van mij trekken? Wil je een man zoeken in je land voor mij? Ik heb 2 zonen, als jullie willen mogen jullie ermee trouwen… Maar heel erg mooie natuur… echte broesse gelijk dan ze weggen. Het terugkeren was ook speciaal, dat was ook een situatie die niet voorkomt in België… We namen de taxi voiture terug naar Bafia. We zaten met 8 in een auto… met 4 op de achterbank, met 2 op de passagierszetel vooraan en met 2 op de bestuurszetel én een overvolle koffer. Laat ons zeggen bakske vol. En 10 keer zo goedkoop Maar we zijn veilig en wel terug geraakt. Geen problemen, wel een mooie ervaring!
De directeur was aanvankelijk enthousiast over mijn aanwezigheid in de school. Ik stelde voor dat ik eerst de lessen ging observeren om zo meer te weten te komen over het systeem. Dit was allemaal geen probleem. Ook de leerkrachten voelden zich vereerd dat er een blanke hun lessen komt volgen.
Ik vroeg de leerkrachten een lijst te maken van de leerlingen in de klas die niet kunnen lezen of schrijven, ik legde daarbij uit wat ik ging doen. Zij waren ongelofelijk enthousiast en wilden me zeker helpen. Ik dacht dat ik op het afgesproken uur zeker de lijsten met namen zou krijgen, maar dat was niet het geval. Ik heb er zeker 3 keer naar moeten vragen. Dat stelde ik me eventjes de vraag of ze echt wel met de leerlingen inzaten. Het was misschien een beetje frustrerend.
Ik ging naar de directeur, op het afgesproken uur, om de sleutel vragen. Hij kwam niet opdagen. Toen ik aan de leerkrachten vroeg of de directeur nog aanwezig was, zeiden ze dat hij al naar huis was. Jammer, geen sleutel dus. De volgende dag ging ik terug naar de directeur en hij heeft nog geen sleutel. Nu is het wel jammer dat er net een slot aan de deur hangt. Ik ben dan maar de techniek van de zusters beginnen toepassen: eventjes de school de hemel in prijzen… en je gelooft het nooit, binnen de 5 minuten had ik een sleutel. Ik deed dan maar dezelfde techniek voor de lijsten van de namen, en effectief, het werkt.
Zuster Dania heeft kunnen regelen dat de banken voor in mijn klas gefinancierd worden, morgen vervoeren we die. Dit wordt spannend. Voor het eerst heb ik echt mijn klas. Dit wordt echt de max. Ik hoop dat de kinderen daar graag komen.
